رفتن به قاف عشق به وقت قرنطینه

در مورد کتاب:

شاعر اسطوره‌ها را دوسـت دارد و شيفتۀ سنگ و چشمـه و ماه و دشت و صحرا و گل‌ها و طبیعت مازندران است. او می‌خواهد روزنه‌ای به جهان کهن، دنيای آب و آیینه و مادرش، زمین، بزند: «بخوان مرا به آخرین روشنای شب، لمپا، به قصه‌‌های النگسی، اتاقم را به تاریکی و، آغوشم را به سینۀ مادرم بچسبان، از این‌همه خبر، از این‌همه دروغ، برای نام و ننگ دلتنگم، دلتنگ.»

در این کتاب کیوان ملکی نغمات شورانگیز و عاشقانۀ احساسات بشری است که قالب مفاهیم عاشقانه و عارفانـه و حتی خیـامی را می‌شکنـد و ما را به فضـای آفتابی و گاهی گرگ‌و‌میشی می‌برد.